می دونی ...

 به خودم قول داده بودم امشب بهت فکر نکنم، امشب با یادت نخوابم، امشب برات گریه نکنم، امشب ... اما مگه میشه ؟؟؟

نه نشد ، خاطره هات نمی ذاره  !

امشب هم مثل شبهای قبل برای تو ، به یاد تو ، به یاد عشق تو ، حتی امشب که به خودم قول داده بودم ... قولم رو شکستم و

                                                 گریه کردم ، گریه کردم ، گریه ، گریه ...

...

ولی تو ، تو چطوری بی من ؟ خوبی ؟ خوبِ خوب ؟

الهی که همیشه خوب باشی چه بی من و چه با من .

 سالهایی است که در قریه غم

 من و دل منتظریم

تو ندانستی من

 از کدام آبادی و کدامین صحرا می آیم ؟

به تو گفتم : خانه من جایی است،

دورتر از تپش پنجره ها

و من آنجا دیدم رنگ نومیدی تردید !

 وشگفتا ترسید دل تنهاو غریبم

ودر آن آبادی که دلم از نگرانیش پر است

شب وحشت زده یک کابوس  ،

سحر پرپر مرغ یا حق ،

 و غروبی دلگیر از یک عشق  ،...

همه را تجربه کردم  ... ای دوست !

با تو همراه شدم ، خندیدم ،

 با تو از غصه مرگ خود و یک دل گفتم ،

 با تو از هرم زمان در قفس  سینه

 و قلب ... 

و همه دار و ندارم آن بود .

همه سرمایه من از این عمر همه هستی من ،

                                                       تو بودی ،

... قلبم بود .

خستگی را از تنت خواهم شست و از روحت

کاش با من باشی .

همین که چشمانم را بر هم می نهم ، کشتی غم بر ساحل پر تلاطم دلم پهلو می گیرد ، شیشه عمر زمان چنان می شکند که صدایش تا فرسنگها آن طرف تر بر جان منتظران لرزه می افکند ، پریشانشان می کند و بر دلهای عاشق و منتظرشان رنگ نومیدی می پاشد به وسعت شب سیاه .

...

همیشه دیده ام منتظری را که کنار جاده به امید رسیدن تک سوار قلبش چشم به راه دوخته ، نگاه پینه بسته اش را که از نومیدی می گریزد و به دنبال روزن نور و امید است می فهمم .

از چشمانش می خوانم که منتظر است .

عشقی در دل دارد که در جاده های پر پیچ و خم زندگی ، در گمراهی رهسپار است یا راهش را گم کرده و یا نمی خواهد که ...

این است غم بزرگ منتظری که نگاهش هر روز از طلوع خورشید تا غروب غمناکش به جاده ای بی انتها دوخته شده که همه امیدش جاده است ، جاده ای پر از انتظارهای باران زده  .

...

پس من چه بگویم ؟ تفاوت منی که چندی است منتظرم با اویی که عمری است چشم به راه است به پهنای زمین تا آسمان است .

YYYYYYYYYY

Just for My dear :

who comes ?

who comes ?

My Heart is for he

but

I will die there alone

below one's  breath

the lower world

if sleep was lost to me

no important

may be he come …

who comes ?

who knows?

then I will wait for he …  .

فقط برای عزیزترینم :

     چه کسی می آید ؟

 چه کسی می آید ؟

قلب من از او

اما

من خواهم مرد اینجا تنها

زیرلب آهسته می خوانم

دنیای دون

اگر خواب بر من حرام شد

مهم نیست

شاید او بیاید …

چه کسی می آید ؟

چه کسی می داند ؟

پس من منتظرش خواهم ماند …  .

تو در کنار من

و من روبه رویت هستم

گهگاه سر بر می آری که چیزی بگویی

اما نگاه من ، چشمانم

این مجال را از تو می گیرند

و

دوباره چشمهایت را به زمین می دوزی

...

دردی سنگین روی قلبت

در تنگنای سینه ات

تو را می آزارد .

دستهایت را می گیرم

و لرزشی محسوس سراپای وجودت را می گیرد

...

دستت را پس می کشی

و یک قدم به عقب می رانی

گونه هایم از شرم گلگون شده ا ست

دوباره سر بر می آری که بگویی

و حرف دلت را بر زبان جاری می سازی

یک کلمه ، اما کوتاه ...

و به پهنای سنگ ترین قلب .

نگاهت را به چشمانم می دوزی

دستم را آهسته در دستان سردت می نهی

و زود رها می کنی

و می گویی : « خدا حافظ !»

...

قطرات اشک غلتان غلتان گونه ام را نمناک می کند

و تو  ، بی اعتنا

به من و عشقم پشت می کنی و می گذری !!!

...

هنوز سردی دستانت را که تا ژرفای وجودم دوید

احساس می کنم

و نگاه بی مهرت را به خاطر می سپارم .

...

همچون باد خزان گذشتی

و من اشکبار جاده ای را که با همه غرورت

 پا بر آن می کوبی

می نگرم

مگر زمین چه گناهی دارد ؟

.

.

...

هنوز هم بی اختیار تو را می نگرم

و جاده ای طولانی که با تو به من و عشقم پشت کرد

و تو آن را زیر پایت له می کنی

مرا ، قلبم را ، عشقم را ، جاده را ...

تو رفتی

اما آهسته تر برو

مگر زمین چه گناهی دارد  ؟

، تو رفتی با غروری به پهنای شبهای تنهایی و سوت وتارم

آهسته تر !

مگر زمین چه گناهی دارد  ؟...

مهتاب هر شب همدمم بود تا سپیده و درد انتظارم را می شنید و دست نوازش بر سرم می کشید و شمع

 نومید وجودم را به رنگ امید می افروخت .

اما امشب که مهتاب نیست ، چه ؟

امشب سیاهی بر دلم می بارد ، و آسمان اگر چه همیشه سخاوتمند بود ولی ... امشب مرا به میخانه

غم خود می خواند . ...

امشب نه شوقی برای سرودن دارم و نه امیدی برای زنده ماندن . اما هنوز می نویسم تنها جمله تکراری

 انتظار را بر گوشه سپید کاغذی که از ابر چشمانم سیراب است ...

             بیا مهتاب زندگی ام ، منتظرم ...

به نام خدای وفا :

شروع یک پایان